ΠΡΟΤΥΠΟ ΠΑΙΔΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ

Παραθέτουμε μερικά Άρθρα προς ενημέρωση των γόνεων:

 Λογοθεραπεία
 Υπερκινητικότητα και Διάσπαση Προσοχής
 Αυτισμός


Τι είναι λογοθεραπεία και ποια τα στάδια φυσιολογικής εξέλιξης ανάπτυξης του λόγου και της επικοινωνίας.

Λογοθεραπεία είναι η επιστήμη που στοχεύει στην πρόληψη, αξιολόγηση, διάγνωση, θεραπεία και αποκατάσταση των διαταραχών του λόγου στο παιδί και στον ενήλικα.

Λογοθεραπεία χρειάζεται το παιδί που παρουσιάζει προβλήματα στην επικοινωνία (λόγο ή/και ομιλία). Ένα θεραπευτικό πρόγραμμα λογοθεραπείας περιλαμβάνει τη συνεργασία του λογοθεραπευτή με την οικογένεια και μία διεπιστημονική ομάδα που αποτελείται από ψυχολόγο, ειδικό παιδαγωγό, εργοθεραπευτή, παιδίατρο και παιδοψυχίατρο. Το θεραπευτικό αυτό πρόγραμμα εξαρτάται από την ηλικία του παιδιού, το είδος και τη σοβαρότητα του προβλήματος. Ο Λογοθεραπευτής ενημερώνει, αξιολογεί και ενισχύει τις δεξιότητες του παιδιού. Προσπαθεί να αποτρέψει την επιδείνωση των δυσλειτουργιών και αν είναι δυνατόν να τις αποκαταστήσει πλήρως. Επίσης υποδεικνύει στους γονείς τους σωστούς χειρισμούς και με ενδιαφέρον και κατανόηση τους βοηθάει στην αντιμετώπιση των όποιων δυσκολιών επικοινωνίας μπορεί να αντιμετωπίζει το παιδί τους. Έτσι παρέχεται στο παιδί σας ένα ασφαλές και δεκτικό περιβάλλον και εγκαθιδρύεται μία θεραπευτική σχέση. Οφείλουμε να αντιμετωπίζουμε τις διαταραχές λόγου όσο γίνεται νωρίτερα για να δούμε πιο γρήγορα καλύτερα αποτελέσματα.

Ποια είναι τα στάδια φυσιολογικής εξέλιξης ανάπτυξης του λόγου και της επικοινωνίας:

Από 0 - 12 μηνών
Το παιδί πρέπει να αντιδρά στους ήχους, να κοιτάει ή να στρέφει το κεφάλι του προς την πηγή τους, να παράγει ήχους, να κάνει βλεμματική επαφή, να αναγνωρίζει τη φωνή της μητέρας του, να αλληλεπιδρά, όπως για παράδειγμα να χαμογελά όταν του μιλάτε, να ανταποκρίνεται όταν ακούει το όνομα του, να καταλαβαίνει απλές οδηγίες και να λέει λίγες απλές λεξούλες (π.χ. μαμά, μπαμπά).

Έως 2 ετών
Το παιδί πρέπει να καταλαβαίνει απλές οδηγίες (π.χ. όχι, έλα, φέρε) και προτάσεις, να ονομάζει οικία αντικείμενα (το λεξιλόγιο εμπλουτίζεται έως 20-50 λέξεις), να καταλαβαίνει σύνθετες οδηγίες, να λέει το όνομα του, να χρησιμοποιεί προτάσεις με 2-3 λέξεις και να χρησιμοποιεί συμβολικά παιχνίδια (π.χ. τάισμα κούκλας).

Έως 3 ετών
Το παιδί πρέπει να κάνει ερωτήσεις, να απαντάει σε ερωτήσεις, να χρησιμοποιεί προτάσεις, να χρησιμοποιεί πληθυντικό και προθέσεις, να μπορεί να παρακολουθήσει ένα διάλογο και να καταλαβαίνει απλές ιστορίες (π.χ. να δείχνει ενδιαφέρον για ένα παραμύθι και να μπορεί να το παρακολουθήσει με ευκολία).

Έως 4 ετών
Το παιδί πρέπει να απαντάει σε πολλά τα είδη ερωτήσεων, να γίνεται κατανοητό και από ανθρώπους που δεν γνωρίζει και να διηγείται εμπειρίες του. Η ομιλία του πρέπει πλέον να πλησιάζει περισσότερο αυτή των ενηλίκων όσον αφορά στη γραμματική και στο συντακτικό.


Aς μην ξεχνάμε ότι ο πρωταρχικός στόχος όλων μας πρέπει να είναι η πρόληψη και η έγκαιρη διάγνωση και παρέμβαση. Μόνο έτσι μπορούμε να ελπίζουμε στη βελτίωση και την αποκατάσταση της πάσης φύσεως προβλημάτων στα παιδιά.Αυτή η συνεργασία μπορεί να πραγματοποιηθεί μέσα σε καλά και οργανωμένα ειδικά κέντρα για παιδιά γιατί μόνο σ΄αυτά μπορούν να εφαρμοστούν οι σύγχρονες και θεραπευτικές προσεγγίσεις.



Επιστροφή πάνω



Τι είναι υπερκινητικότητα και διάσπαση προσοχής

- "Ο γιός μου είναι υπερκινητικός. Δεν μένει ποτέ σε μια θέση!"

- "Η κόρη μου έχει διάσπαση προσοχής. Δεν προσέχει καθόλου αυτά που της λέω εγώ ή η δασκάλα της και κάνει συνέχεια λάθη!"

Ψυχολογικοί όροι που χρησιμοποιούμε στην καθημερινή ζωή προκειμένου να περιγράψουμε μια μορφή συμπεριφοράς ενός παιδιού.

Η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής-Υπερκινητικότητας (ΔΕΠ-Υ) είναι μια αναπτυξιακή διαταραχή τα συμπτώματα της οποίας επιμένουν στο χρόνο. Η διαταραχή αναφέρεται σε δυο διαφορετικά προβλήματα, τα οποία φαίνονται να συνδέονται. Το γεγονός αυτό αποδεικνύεται από το ότι υπάρχουν παιδιά που παρουσιάζουν κυρίως έλλειψη προσοχής, άλλα που παρουσιάζουν κυρίως παρορμητική και υπερκινητική συμπεριφορά και άλλα που παρουσιάζουν έλλειψη προσοχής και παρορμητική και υπερκινητική συμπεριφορά, δηλαδή συνδυασμό και των δυο. Τα παιδιά που έχουν αυτές τις δυσκολίες μοιάζουν να μην μπορούν να ελέγξουν την μυϊκή τους ή κινητική τους δραστηριότητα ή και παρουσιάζουν δυσκολία στο να συγκρατήσουν την προσοχή τους και να διακρίνουν σημαντικά ερεθίσματα από ασήμαντα. Αυτό συμβαίνει τόσο σε περιβάλλοντα που χρειάζεται προσοχή, έλεγχος των παρορμήσεων και περιορισμός της κινητικότητας όπως η τάξη όσο και σε άλλες καταστάσεις όπως το διάλειμμα. Οι συμπεριφορές αυτές παρεμποδίζουν την λειτουργικότητα του παιδιού στην καθημερινή ζωή.


"Πως όμως μπορώ να ξέρω ότι το παιδί μου έχει ΔΕΠ-Υ και δεν είναι απλά ζωηρό;"


Η διαφορά ανάμεσα σε ένα παιδί με ΔΕΠ-Υ και σε ένα ζωηρό παιδί σχετίζεται με την ικανότητα και τον βαθμό ελέγχου της κινητικής δραστηριότητας ανάλογα με τις περιστάσεις. Ένα ζωηρό παιδί μπορεί να ελέγξει την κινητικότητα του σε περιστάσεις όπου η αυξημένη κινητικότητα δεν είναι κατάλληλη. Αντίθετα ένα παιδί με ΔΕΠ-Υ δυσκολεύεται πολύ να παραμείνει ήσυχο ακόμα και σε περιπτώσεις όπου γνωρίζει ότι αυτό επιβάλλεται π.χ. στην τάξη, κατά την επίσκεψη σε ένα μουσείο ή θέατρο. Σε γενικές γραμμές ένα παιδί με ΔΕΠ-Υ έχει μεγαλύτερη ανάγκη να εκτονώσει την ενέργεια του με κάποιας μορφής κινητική δραστηριότητα σε σύγκριση με ένα ζωηρό παιδί. Τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ είναι αδέξια τόσο στο επίπεδο της αδρής όσο και στο επίπεδο της λεπτής κινητικότητας. Συχνά πέφτουν, κάνουν ζημιές ενώ δυσκολεύονται σε δραστηριότητες όπως το κούμπωμα των κουμπιών και η ζωγραφική. Αντίθετα τα παιδιά που είναι ζωηρά δεν αντιμετωπίζουν τέτοιου είδους δυσκολίες. Η αυξημένη κινητική δραστηριότητα είναι εμφανής και κατά τη διάρκεια του ύπνου.

Ένα σημαντικό ποσοστό των παιδιών με ΔΕΠ-Υ εμφανίζει καθυστέρηση στην ανάπτυξη του λόγου ενώ και όταν τελικά μιλήσει μπορεί να παρουσιάσει προβλήματα τόσο στη άρθρωση όσο και στην σύνταξη , ακόμη και μέχρι τις πρώτες τάξεις του δημοτικού σχολείου. Η ικανότητα συγκέντρωσης των παιδιών με ΔΕΠ-Υ είναι περιορισμένη, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν μπορούν να συγκεντρωθούν καθόλου. Πολλά μπορούν να συγκεντρωθούν σε ικανοποιητικό βαθμό και για μεγάλο χρονικό διάστημα εφόσον έχουν πολύ υψηλό κίνητρο και η δραστηριότητα που τους προτείνεται κεντρίζει το ενδιαφέρον τους. Τέλος τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ είναι ευερέθιστα και ευέξαπτα ενώ η αδυναμία τους να ανταποκριθούν ικανοποιητικά στις απαιτήσεις του περιβάλλοντος σε συνδυασμό με τις αυξημένες παρατηρήσεις τις οποίες συνήθως δέχονται, μπορεί να πυροδοτεί εκ μέρους τους προκλητική και αντιδραστική συμπεριφορά.

Συμπτώματα Διαταραχής Ελειμματικής Προσοχής

Τα παιδιά με έλλειψη προσοχής έχουν:

  Δυσκολία στη συγκέντρωση σε μια δραστηριότητα ιδιαίτερα αν αυτή απαιτεί πνευματική προσπάθεια και δεν παρουσιάζει ενδιαφέρον.
  Δυσκολία στην ακολουθία οδηγιών. Αυτός είναι ο λόγος που συχνά δυσκολεύονται να ολοκληρώσουν μια σχολική άσκηση ή δραστηριότητα.
  Δυσκολία στην εστίαση της προσοχής σε λεπτομέρειες με αποτέλεσμα να κάνουν λάθη απροσεξίας στα μαθήματα. Οι εργασίες των παιδιών είναι συχνά ακατάστατες, ημιτελείς και γεμάτες λάθη απροσεξίας. Ένα παράπονο των γονιών και των δασκάλων είναι ότι το παιδί γνωρίζει τους κανόνες στη γραμματική ή στα μαθηματικά όμως δεν του ακολουθεί ή τους εφαρμόζει μόνο περιστασιακά.Τέτοια λάθη ερμηνεύονται ως τεμπελιά ή αδιαφορία ενώ είναι απόρροια της διάσπασης προσοχής
  Δυσκολία στην οργάνωση των δραστηριοτήτων. Συχνά χάνουν πράγματα που τους χρειάζονται όπως ένα βιβλίο ενώ ξεχνούν εύκολα.

Η Υπερκινητικότητα είναι το πιο εμφανές χαρακτηριστικό των παιδιών με ΔΕΠ-Υ καθώς ενοχλεί περισσότερο το κοινωνικό περιβάλλον και προκαλεί τις περισσότερες παρατηρήσεις.

Τα παιδιά με Υπερκινητικότητα & Παρορμητικότητα:
  Έχουν αυξημένες ανάγκες για εκτόνωσης της ενέργειας τους τις οποίες ικανοποιούν τρέχοντας,σκαρφαλώνοντας και πηδώντας όχι μόνο κατά την διάρκεια του παιχνιδιού αλλά και σε άλλους χώρους όπου αυτή η συμπεριφορά θεωρείται ακατάλληλη.
  Ασχολούνται συνεχώς με διάφορα αντικείμενα.
  Σηκώνονται από τη θέση τους την ώρα του μαθήματος και περιφέρονται.
  Κινούν νευρικά τα χέρια και τα πόδια τους ή στριφογυρνούν στην καρέκλα τους
  Μιλούν αδιάκοπα και ενεργούν πολύ αυθόρμητα χωρίς να σκεφτούν τα λόγια ή τις πράξεις τους.
  Δυσκολεύονται να περιμένουν κα έχουν ανάγκη να ικανοποιούν αμέσως τις επιθυμίες τους(χαμηλό επίπεδο ανοχής στη ματαίωση).
  Βιάζονται να απαντήσουν στις ερωτήσεις που τους γίνονται ενώ ξεκινούν την απάντηση προτού ολοκληρωθεί η ερώτηση.
  Δυσκολεύονται να ακολουθήσουν τους κανόνες των παιχνιδιών ,ενεργούν χωρίς να σέβονται τη σειρά των υπολοίπων ενώ όταν χάνουν έχουν έντονα ξεσπάσματα θυμού. Γεγονός που επηρεάζει τη σχέση με τους συνομήλικους τους.

Οι περισσότεροι άνθρωποι με ΔΕΠ-Υ έχουν φυσιολογική ή ανώτερη νοημοσύνη και δεν είναι απαραίτητο τα συμπτώματα της ΔΕΠ-Υ να αποτελέσουν εμπόδιο για μια επιτυχημένη ζωή.

Η διαπίστωση ότι ένα παιδί έχει ΔΕΠ-Υ απαιτεί εκτίμηση από έναν παιδοψυχίατρο, ψυχολόγο ή παιδίατρο με ειδίκευση στη ΔΕΠ-Υ. Η έγκαιρη διάγνωση και η κατάλληλη θεραπεία στην παιδική ηλικία είναι το κλειδί για την μεγιστοποίηση των θετικών αποτελεσμάτων και την ελαχιστοποίηση των αρνητικών μακροπρόθεσμων συνεπειών της ΔΕΠ-Υ στην ενήλικη ζωή.

Τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ αντιμετωπίζουν πολύ συχνά μαθησιακές δυσκολίες. Επίσης έχουν μειωμένο κίνητρο για μάθηση και χαμηλή αυτοεκτίμηση. Στο χαμηλό επίπεδο αυτοεκτίμησης συμβάλλει η απορριπτική συμπεριφορά των συνομήλικων τους

ΘΕΡΑΠΕΙΑ
Ο συνδυασμός θεραπειών/προσεγγίσεων είναι η πιο αποτελεσματική μορφή θεραπείας. Οι διάφορες μορφές θεραπείας ενισχύουν η μια την άλλη και έχουν τα καλύτερα αποτελέσματα για παιδιά και εφήβους .Συνοπτικά είναι:
  Οικογενειακή και ατομική συμβουλευτική υποστήριξη με σκοπό την εκπαίδευση των γονέων και των παιδιών σχετικά με την διάγνωση και την θεραπεία.
  Θεραπεία της συμπεριφοράς
  Kατάλληλο εκπαιδευτικό πρόγραμμα
  Φαρμακευτική αγωγή μπορεί να επιφέρει σημαντικές αλλαγές στη συμπεριφορά, στη σκέψη, στην ικανότητα μάθησης και στις σχέσεις με τους άλλους.

Η θεραπεία πρέπει να προσαρμόζεται στις μοναδικές ανάγκες κάθε παιδιού και κάθε οικογένειας.Γι' αυτό το λόγο απαραίτητη είναι η στενή συνεργασία του ειδικού , των γονέων και του σχολείου.

Επιστροφή πάνω



Τι ειναι ο αυτισμός

Ο αυτισμός είναι μια διαφορετική επεξεργασία πληροφοριών των ερεθισμάτων, που αποκτούνται μέσω αισθήσεων από το περιβάλλον. Οι αισθήσεις των ατόμων με αυτισμό αντιδρούν με υπέρ- ή υπό- ευαίσθητο τρόπο. Τα παιδιά που βομβαρδίζονται από ερεθίσματα από το περιβάλλον, βλέπουν περισσότερο τις λεπτομέρειες παρά το σύνολο, ή δεν αντιλαμβάνονται τα ερεθίσματα και δεν μπορούν να επεξεργάζονται τις πληροφορίες από αυτά. Δε μπορούν, λιγότερο ή περισσότερο, να επεξεργαστούν την ποσότητα πληροφοριών ώστε να γίνει ένα σύνολο με νόημα.

Η συνέπεια είναι ότι υπέρ- ή υπό-διεγείρονται και κλείνουν τον εαυτό τους για όλα. Οι τελετές τους (σταθερές συνήθειες, στερεοτυπίες, εμμονές) τους δίνουν στήριξη. Αυτές είναι προβλέψιμες, κατανοητές και σημαντικές για αυτούς, γιατί έτσι μπορούν να βρουν ηρεμία και να βοηθήσουν τον εαυτό τους σ' αυτόν το χαοτικό κόσμο.

Κλείνουν τον εαυτό τους κυρίως για ανθρώπους, επειδή αυτοί είναι πάρα πολύ απρόβλεπτοι και ακατανόητοι. Είναι συνέχεια διαφορετικοί, γι' αυτούς, για ακατανόητους λόγους. Οι άνθρωποι εκπέμπουν πάρα πολλά ερεθίσματα.

Όταν κλείνουν τον εαυτό τους, συνεπάγεται ότι χάνουν την επαφή και μαζί με αυτό την ικανότητα του να είναι μαζί και να μάθουν ορισμένα καινούρια πράγματα. Αυτό ακριβώς μαθαίνει ένα παιδί από τον πατέρα και τη μητέρα του ... το να ερμηνεύει εκφράσεις προσώπου, μίμηση, κοινωνικές σχέσεις, λόγο, συναισθήματα, αλλά και δομή, αντίληψη στον χρόνο και στον χώρο. Έτσι ο κόσμος τους παραμένει χαοτικός... Δεν υπάρχει δομή σε χρόνο και χώρο και δεν υπάρχει κανείς για να τους το μάθει... Και έτσι παραμένει, ή αλλάζει αργά... Τόσο αργά που μιλάμε για αναπτυξιακή καθυστέρηση. Αν και φαίνεται ότι αυτά τα παιδιά δεν πράττουν έξυπνα, αυτός ο τρόπος που ζουν στην πραγματικότητα απαιτεί πολλή νοημοσύνη και μνήμη, πολύ περισσότερο από μπορούμε να φανταστούμε.

Από αυτή την προοπτική είναι πρόωρο να χρησιμοποιήσουμε τη λέξη νοητική αναπηρία. Μόνο όταν υπάρχει ένα επίπεδο επαφής, ώστε το παιδί να έχει γίνει εκπαιδεύσιμο, τότε μπορούμε να ανακαλύψουμε πώς μαθαίνει και να προσαρμοστούμε όσο το δυνατόν σ' αυτό.

Επιστροφή πάνω